1 miejsce – Katarzyna Borszowska

Jestem w takim momencie życia, w którym z zewnątrz wszystko wygląda na to, że jest poukładane. Mam rodzinę, 3 dzieci, wykształcenie i doświadczenie. Przez lata nauczyłam się brać odpowiedzialność, łączyć wiele ról i dźwigać więcej, niż czasem było widać.

Najbardziej blokuje mnie zmęczenie wieloletnim funkcjonowaniem w trybie „muszę” – być aktywna w pracy i odpowiedzialna za dom i dzieci oraz odpowiedzialna za finanse. Przez długi czas potrzeby innych były ważniejsze niż moje ambicje zawodowe. Rozwój odkładałam nie dlatego, że go nie chciałam, ale dlatego, że zawsze było coś pilniejszego: dzieci, stabilność, bezpieczeństwo.

Zatrzymuje mnie też myśl, że rynek woli młodszych. Mam za sobą lata doświadczeń (ponad 20 lat doświadczenia zawodowego) i odpowiedzialności, dlatego myśl o uczeniu się od nowa, o niepewności i ryzyku budzi we mnie lęk. Pojawia się obawa przed podjęciem nauki studiów podyplomowych zaocznie, że nie podoła się finansowo – że zabraknie na życie.

2 miejsce – Sylwia Sznajder

Co mnie zatrzymuje? Nie wiem, czy trafię czy z odpowiedzią, ale sprawdzę. Niestety pracodawca. Dlaczego tak piszę – już mówię. Pracuję w takiej firmie, że stanowisko kierownicze trzymają dla swoich. Awanse są robione tylko po układach i mimo że widzą, że ogarniam dużo, nie chcą tego docenić. Rozwijać muszę się sama, bo firma tego nie zapewni. Nie dbają o to.

3 miejsce – Karolina Borzymowska

Dziś najbardziej zatrzymuje mnie brak czasu, energii i przestrzeni dla siebie, bo całą uwagę oddaję rozwojowi moich dzieci, odkładając własne ambicje i zawodowe marzenia na później.