1 miejsce – Gabriela Hodacka

Osobiście obawiam się najbardziej tego, iż pomimo ogromnego wysiłku włożonego w rozwój i edukację nie będę potrafiła znaleźć swojego miejsca na rynku pracy. Obecnie mam 27 lat – kończę doktorat, w kieszeni mam kilka dyplomów: dwa kierunki inżynierskie, studia magisterskie, podyplomowe i stale zdobywam nowe kwalifikacje, a mimo tego jedyne informacje zwrotne, jakie otrzymuje od rekruterów to „dziękujemy za udział w rekrutacji”. Coraz częściej słyszę też, że jestem „przekwalifikowana” na stanowiska juniorskie, ale jednocześnie mam za małe doświadczenie na wyższe stanowiska. To budzi we mnie ogromną frustrację i obawę – współczesny rynek pracy oczekuje od młodych ludzi jednocześnie doświadczenia, specjalizacji i elastyczności, ale nie daje przestrzeni na zdobycie pierwszej realnej szansy. Mentorki branżowe mówią: ukryj doktorat, ukryj ten albo tamten dyplom i może się uda… Czy naprawdę muszę ukrywać to, z czego najbardziej jestem dumna, aby zdobyć pracę?! Po prostu boje się bycia bezrobotnym PhD.

2 miejsce – Karol Jakub Bakuła

To nie jest strach przed pracą, tylko przed systemem, który każe udowadniać swoją wartość, zanim da komuś pierwszą szansę. Najbardziej boli mnie to, że mogę mieć wiedzę, motywację i chęci, a mimo to odbijać się od absurdalnych wymagań. Widzę oferty dla „juniorów”, gdzie oczekuje się kilku lat doświadczenia. I wtedy pojawia się pytanie: skąd mam je zdobyć, skoro nikt nie chce dopuścić mnie do startu? To wygląda jak błędne koło, w którym przegrywa się jeszcze przed początkiem. Nie boję się ciężkiej pracy. Boję się życia w ciągłej niepewności i braku stabilizacji. Przeraża mnie wizja pracy od zlecenia do zlecenia, bez bezpieczeństwa i możliwości planowania przyszłości. Chciałbym, żeby praca dawała poczucie spokoju, a nie ciągły lęk o jutro. Boję się też toksycznego środowiska pracy. Tego, że nadgodziny będą normą, a brak zgody na wszystko zostanie uznany za słabość. Nie chcę wybierać między zdrowiem psychicznym a „dobrym wpisem do CV”.