Długotrwałe bezrobocie – co to jest
Zarówno Główny Urząd Statystyczny, jak i urzędy pracy właściwe dla danego regionu, prowadzą statystyki związane z liczbą i charakterystyką osób pozostających bez pracy. Bezrobotni klasyfikowani są ze względu na płeć, wiek, kwalifikacje, staż pracy, obywatelstwo, prawo do zasiłku czy też okres, w którym byli zarejestrowani w urzędzie. Z uwagi na ten ostatni czynnik wyróżnia się bezrobocie:
• krótkookresowe – do 3 miesięcy,
• średniookresowe – do 12 miesięcy,
• długookresowe – powyżej 12 miesięcy.
Ze zjawiskiem długotrwałego bezrobocia mamy zatem do czynienia w przypadku osoby zarejestrowanej w urzędzie pracy jako bezrobotnej przez okres powyżej 12 miesięcy. Jest to zjawisko niekorzystne z punktu widzenia rynku pracy, ponieważ najczęściej świadczy o tym, że bezrobotny nie ma zamiaru czy możliwości podjęcia zatrudnienia bądź uzyskuje dochody z nielegalnych źródeł (np. praca „na czarno”). Długotrwałe bezrobocie często dotyczy też kobiet, które po urodzeniu dziecka mają trudności z powrotem na zajmowane wcześniej stanowisko.
Długotrwałe bezrobocie w Polsce
Informacji dotyczących długotrwałego bezrobocia dostarcza raport GUS-u „Bezrobocie rejestrowane I kwartał 2019 r.”. Według raportu pod koniec I kwartału 2019 r. w urzędach pracy w Polsce zarejestrowanych było łącznie 380,7 tys. długotrwale bezrobotnych. Stanowili oni tym samym 38,7% ogólnej liczby zarejestrowanych bezrobotnych. Jest to wartość o 11,5% niższa od notowanej w analogicznym okresie w roku ubiegłym.
Jak dowiadujemy się z raportu, długotrwałe bezrobocie częściej dotyczy kobiet: „Prawie 43,3% kobiet zarejestrowanych w urzędach pracy w końcu marca 2019 r. pozostawała bez zatrudnienia przez okres powyżej 12 miesięcy. Wśród mężczyzn w końcu I kwartału 2019 r. odsetek długotrwale bezrobotnych wyniósł 32,9%”.
Długotrwałe bezrobocie skutki
Jak wspomnieliśmy bezrobocie długotrwałe wiąże się z szeregiem negatywnych zjawisk. Może się ono przyczyniać do:
• utraty umiejętności zawodowych,
• obniżenia samooceny,
• pogłębiającej się niezaradności życiowej, całkowitego polegania na wsparciu państwa,
• depresji,
• wystąpienia problemów finansowych, popadnięcia w długi,
• wystąpienia zachowań niezgodnych z prawem (np. chęci zatrudnienia się nielegalnie, przestępstw),
• obniżenia stopy życiowej,
• konfliktów rodzinnych,
• alkoholizmu.
Urzędy pracy starają się przeciwdziałać zjawisku długotrwałego bezrobocia, organizując dla poszukujących pracy kursy, szkolenia, spotkania informacyjne, proponując staże i wdrażając inne programy aktywizujące. Najważniejsze jest jednak to, by długotrwale bezrobotny sam chciał na nowo podjąć zatrudnienie. Niekiedy powrót na rynek pracy wiąże się z koniecznością przekwalifikowania się, rozszerzenia umiejętności czy nawet przejścia wcześniejszej psychoterapii.
