Maksymalny czas pracy
Czas pracy to maksymalna liczba godzin, jaka może być przepracowana przez jednego pracownika w trakcie jednej dobry lub tygodniu pracy. Zgodnie z artykułem 129. Kodeksu pracy, tygodniowy wymiar czasu pracy dla pracownika zatrudnionego na podstawie umowy o pracę wynosi 8 godzin dziennie, co daje w sumie 40 godzin tygodniowo. Ważne jest, aby podwładny miał zapewnioną 11-godzinną przerwę między zakończeniem jednego dnia pracy a rozpoczęciem kolejnego.
Tygodniowa norma czasu pracy
Warto tutaj zaznaczyć, że tygodniowy czas pracy może być w niektórych przypadkach wydłużany, jednak pracodawca nie może zapomnieć, aby w takich sytuacjach odpowiednio go zbilansować. Oznacza to, że jeżeli pracownik w jednym tygodniu pracował 6 dni, to w kolejnym tygodniu może skrócić tygodniowy wymiar czasu pracy do 4 dni.
Istnieje możliwość zobowiązania pracowników do pracy w godzinach nadliczbowych. Dotyczy to między innymi następujących sytuacji: prowadzenie akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrona mienia lub środowiska oraz usunięcie awarii lub przy szczególnych potrzebach pracodawcy. Zasada ta nie dotyczy pracownic w ciąży, pracowników młodocianych (są to osoby od 15 do 18 roku życia), pracowników niepełnosprawnych oraz pracowników, którzy opiekują się dzieckiem do 4 roku życia.
Godzin nadliczbowych ze względu na szczególne potrzeby pracodawcy nie można wymagać od osób, które pracują w środowisku, gdzie wszelkie normy dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych zostały przekroczone.
Tygodniowy limit czasu pracy – Kodeks pracy
Kodeks pracy określa także maksymalny tygodniowy czas pracy osób niepełnosprawnych ze znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Wynosi on 7 godzin dziennie, czyli 35 godzin tygodniowo. Limit ten może zostać zwiększony do 40 godzin tygodniowy, ale tylko za zgodą lekarza. Warto tutaj podkreślić, że o takie zaświadczenie od doktora może z własnej inicjatywy ubiegać się osoba niepełnosprawna. Sam pracodawca nie może zmusić lub zasugerować takiego rozwiązania.
Artykuł 187. Kodeksu pracy podaje także zapis, dotyczący pracy kobiet, które w naturalny sposób karmią dzieci. W takich przypadkach mają one prawo do dwóch półgodzinnych przerw, które są wliczane do czasu pracy (jeżeli karmią jedno dziecko). Przy dwójce dzieci przerwy te są wydłużone do 45 minut. Przy czym ta przerwa nie pozbawia karmiących kobiet prawa do piętnastominutowej przerwy śniadaniowej.
Przerwa na karmienie piersią jest udzielana na wniosek pracownicy, która dodatkowo musi przedstawić zaświadczenie o karmieniu. Owa przerwa może być w jednym dniu skumulowana, natomiast nie można jej sumować z całego tygodnia np. w jeden dzień wolny.
