30 sierpnia 2019 r. sejm uchwalił zmiany w tekście Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wprowadzone modyfikacje zakładają obniżenie kosztów pracy poprzez co najmniej dwukrotne podniesienie kosztów uzyskania przychodów i obniżkę PIT z 18 do 17%. Zmiany te weszły w życie 1 października 2019 r. Mają na celu zmniejszenie różnicy pomiędzy kwotą brutto a netto pensji i dotyczą zarówno osób zatrudnionych na umowę o pracę, jak i tych pracujących na podstawie umów cywilnoprawnych.
Obniżenie kosztów pracy – na czym polega?
Obniżenie kosztów pracy ma szansę spowodować wzrost wynagrodzeń pracowników netto: niższy podatek spowoduje, że większa część pensji trafi na konto osoby zatrudnionej, ponieważ całkowity koszt zatrudnienia spadnie.
Obniżka PIT z dotychczas obowiązujących 18 na 17% dotyczy osób o rocznych dochodach nieprzekraczających 85 528,00 zł. Jeśli będą one wyższe, pracownik zapłaci podatek w wysokości 14 539 zł 76 gr + 32% nadwyżki ponad 85 528 zł. Od podatku PIT, w obydwu przypadkach, będzie jeszcze odjęta kwota zmniejszającą podatek, zróżnicowana w zależności od wysokości dochodów – dokładny opis z podziałem na kryteria dochodowe znajduje się w tekście zmian (Ustawa z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw, Art. 1, pkt 3, ppkt 1a.)
Przy obliczaniu zaliczek na podatek od dochodów uzyskanych po 1 października 2019 r. ma już zastosowanie obniżony PIT.
Obniżenie kosztów pracy poprzez co najmniej dwukrotne podniesienie kosztów uzyskania przychodów
Jedną ze zmian, które weszły w życie z dniem 1 października 2019 roku, jest podniesienie kosztów uzyskania przychodu. Pracownicy będą mogli teraz odliczać większe kwoty od podstawy opodatkowania. Tym samym wzrośnie ich dochód netto. Jak konkretnie ma to wyglądać?
Pracownik uzyskujący przychody z tytułu jednego stosunku służbowego, czyli zatrudniony u jednego pracodawcy, może odliczyć od podstawy opodatkowania maksymalnie 3000 zł (250 zł miesięcznie), a nawet 3600 zł „w przypadku gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, i podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę”. Dla osób zatrudnionych jednocześnie u więcej niż jednego pracodawcy koszt uzyskania przychodu wyniesie odpowiednio 4500,00 zł za rok podatkowy dla osób zatrudnionych w obszarze zamieszkania i 5400 zł, jeśli pracownik dojeżdża do pracy z innej miejscowości.
