Faktoring i forfaiting, rozumiane jako instrumenty zarządzania należnościami, bardzo często są ze sobą mylnie utożsamiane. W rzeczywistości są to dwie różne operacje, które mają pomóc zachować płynność finansową firmy. Czym różni się faktoring od forfaitingu? Co warto wiedzieć na temat obu usług?
Faktoring vs forfaiting - cechy wspólne
Zarówno faktoring, jak i forfaiting to nowoczesne instrumenty finansowe, które mają zagwarantować firmie dynamiczne inwestowanie kapitału oraz stabilizację na rynku. Główną funkcją obu tych usług jest refundowanie bieżącej działalności przedsiębiorstwa poprzez wykupienie jego wierzytelności przez bank lub inną wyspecjalizowaną firmę. Zarówno jedno, jak i drugie rozwiązanie pomaga utrzymać płynność finansową firmy i zwiększyć bezpieczeństwo obrotu. Bardzo często obie te operacje bywają ze sobą mylone.
Faktoring a forfaiting - różnice
Zatem, faktoring a forfaiting - czym się różnią? Słowem wstępu - pierwsza z nich jest nowoczesną formą donacji przedsiębiorstwa pozwalającą na poprawę jego płynności finansowej. Na czym konkretnie polega faktoring? W skrócie - faktor wykupuje od firmy należności z tytułu sprzedaży towarów lub usług. Największą zaletą tego typu operacji jest możliwość przeniesienia ryzyka niewypłacalności dłużnika na firmę faktoringową, a także umożliwienie wydłużenia terminu płatności za towary czy usługi.
Z kolei pod hasłem forfaitingu rozumiemy zakup przez bank wierzytelności terminowych powstałych w wyniku realizacji pewnych usług. Polega on na przeniesieniu praw do konkretnej należności w zamian za otrzymanie środków pieniężnych. W kwestii wszelkich wątpliwości dotyczących zagadnienia: „faktoring a forfaiting - różnice” warto wspomnieć przede wszystkim o tym, że w przypadku transakcji forfaitingowych mamy do czynienia zazwyczaj w wymianą międzynarodową. Natomiast o faktoringu mowa jest w kontekście wierzytelności zarówno zagranicznych, jak i krajowych.
To, co rozróżnia jeszcze obie te formy finansowania to także terminy spłaty wierzytelności - forfaiting stawia raczej na jednorazowe, krótkoterminowe transakcje, zazwyczaj z płatnością do 180 lub 210 dni. Ten drugi z kolei skupia się na wierzytelnościach o charakterze ciągłym, sięgającym od 6 miesięcy nawet do 10 lat.
Różnic możemy dopatrzyć się także w sposobie finansowania. W przypadku faktoringu z reguły odbywa się to w systemie zaliczkowym, a rzadziej w ratach. Spłata wierzytelności w systemie ratalnym ma miejsce zazwyczaj w forfaitingu.
Faktoring a forfaiting - porównanie
Pomimo znaczących różnic pomiędzy obiema formami, w porównaniu: faktoring a forfaiting, nie sposób jednak pominąć pewnych cech wspólnych. Zarówno w jednym, jak w i drugim występuje trzeci uczestnik transakcji będący dłużnikiem. Obie te operacje zaliczane są do grupy umów handlowych nienazwanych i zawierane są według ogólnych zasad prawa cywilnego. Warto zwrócić także uwagę na sam fakt umowy faktoringu i forfaitingu. W przypadku tej pierwszej mamy zazwyczaj do czynienia z kontraktem jednorazowym, bowiem zawarty może on zostać jedynie na jedną wierzytelność. Z kolei wzór umowy forfaitingu zakłada raczej działania ciągłe i długoterminowe. W praktyce do podpisania tego typu umów dochodzi najczęściej w wyniku negocjacji. Co najważniejsze - umowa faktoringowa z reguły zawierana jest w formie otwartej lub półotwartej, natomiast kontrakt forfaitingowy przyjmuje postać tajną, nieznaną dłużnikowi.
Faktoring a forfaiting - dla kogo?
Wśród naczelnych różnic pomiędzy faktoringiem a forfaitingiem znalazła się między innymi ta dotycząca zakresu terytorialnego. Oprócz tego warto wspomnieć, że operacje te dedykowane są także innym rodzajom firm. Z zasady pierwsza skierowana jest do przedsiębiorstw prowadzących powtarzające się transakcje ze stałymi kontrahentami. W przypadku forfaitingu natomiast, do czynienia będziemy mieli raczej z firmami posiadającymi długoterminowe wierzytelności, w których wiarygodność dłużnika nie budzi żadnych wątpliwości.
