W myśl Kodeksu pracy pracownikowi wykonującemu pracę w porze nocnej przysługuje dodatek do wynagrodzenia za każdą godzinę pracy w porze nocnej w wysokości 20 proc. stawki godzinowej wynikającej z minimalnego wynagrodzenia za pracę, które w 2014 r. wynosi 1680 zł.
Problem w tym, że przepis nie wyjaśnia jednocześnie zasad obliczania tego świadczenia. O ile nigdy nie budziły one kontrowersji w przypadku pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, w przypadku których należało aktualnie obowiązujące minimalne wynagrodzenie za pracę (tj. 1680 zł) podzielić przez obowiązujący w danym miesiącu wymiar czasu pracy, to sprawa ta nie była już tak oczywista w przypadku pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy. Dla nich bowiem przepis szczególny nie gwarantuje wynagrodzenia nie niższego od wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do pracowników zatrudnionych w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy. W związku z tym przyjmuje się, że gwarantowana wysokość wynagrodzenia dla pracowników niepełnoetatowych odpowiada minimalnemu wynagrodzeniu pomniejszonemu proporcjonalnie do wymiaru zatrudnienia. I na tym tle właśnie powstawały wątpliwości w zakresie zasad obliczania dla nich dodatku nocnego, czy za podstawę jego obliczania nie należałoby zatem przyjąć proporcjonalnie obniżonego minimalnego wynagrodzenia.
Wątpliwości te rozstrzygnęło ostatecznie MPiPS w stanowisku w sprawie obliczania dodatku za pracę w porze nocnej, w którym stwierdziło, że niezależnie od wymiaru zatrudnienia danego pracownika, podstawę obliczenia wysokości minimalnej gwarancji dodatku za pracę w porze nocnej stanowi zawsze aktualnie obowiązujące minimalne wynagrodzenie za pracę w pełnej wysokości. W praktyce oznacza to, że wszyscy pracownicy otrzymają to świadczenie w jednakowej wysokości, niezależnie od wymiaru zatrudnienia.
