To wszystko za sprawą nowelizacji ustawy z 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3, gdyż przy tej okazji zmieniono dwie inne ustawy – o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych oraz zasiłkową.
W ustawie z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych zmieniono definicję działalności socjalnej wynikającą z art. 2 pkt 1 ustawy, rozszerzając formy opieki nad dziećmi uznawane za działalność socjalną. Dotychczas ustawa wymieniała tylko opiekę nad dziećmi w żłobkach, klubach dziecięcych, przedszkolach i innych formach wychowania przedszkolnego. Od 13 lipca będzie obejmowała także opiekę sprawowaną przez dziennych opiekunów lub nianię. Należy jednak pamiętać, że sama zmiana ustawy nie wystarczy, aby rozpocząć dofinansowywanie np. kosztów zatrudnienia niani przez pracowników. W skali firmy świadczenia socjalne przewiduje bowiem regulamin ZFŚS, który określa rodzaje świadczeń, z jakich może skorzystać załoga i ich wysokość. Należy go zatem najpierw zmienić, przewidując odpowiednie świadczenia.
Druga zmiana to nowelizacja art. 32 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Polega ona na rozszerzeniu katalogu przypadków, kiedy rodzic zdrowego dziecka w wieku do lat 8 może skorzystać z zasiłku opiekuńczego, usprawiedliwiając w ten sposób także nieobecność w pracy. Dotychczas były to tylko 3 przypadki: nieprzewidziane zamknięcie żłobka, przedszkola lub szkoły, do której dziecko uczęszcza, poród lub choroba małżonka opiekującego się dzieckiem uniemożliwiający dalszą opiekę oraz pobyt małżonka opiekującego się dzieckiem w szpitalu. Od 13 lipca dojdą jeszcze dwie kolejne przyczyny – nieprzewidziane zamknięcie klubu dziecięcego, do którego uczęszcza dziecku oraz choroba opiekujących się dzieckiem niani, z którą rodzice mają zawartą umowę uaktywniającą lub dziennego opiekuna.
Łukasz Prasołek
