Praktyka i staż często w potocznych rozmowach są stosowane zamiennie, warto jednak wiedzieć, że w świetle prawa to dwa osobne pojęcia, regulowane przez inne akty prawne. Zasady odbywania pierwszego z nich określa Ustawa z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich. Podstawa drugiego to natomiast Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych. W kontekście obu istotna jest także Ustawa z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Sprawdźmy zatem, czym się różnią umowa o praktykę absolwencką i o staż absolwencki.
Spis treści
Staż absolwencki i praktyka absolwencka – różnice:
-
cel
Staż, zgodnie z Ustawa z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia oznacza: nabywanie przez bezrobotnego wiedzy i umiejętności przez wykonywanie zadań w miejscu pracy bez nawiązania stosunku pracy z pracodawcą.
Ustawa o praktykach absolwenckich definiuje cel tychże, jako: ułatwienie absolwentom uzyskiwania doświadczenia i nabywania umiejętności praktycznych niezbędnych do wykonywania pracy. Na takich zasadach nie można wykonywać prac szczególnie niebezpiecznych w rozumieniu Kodeksu pracy. Co ważne, podjęcie praktyk nie oznacza wykreślenia z rejestru osób bezrobotnych.
Cele są zatem zbieżne – służą zwiększaniu szans na zatrudnienie, podniesieniu wartości stażystów i praktykantów na rynku pracy. Przedsiębiorcy są zobowiązani (podobnie jak w przypadku umowy o pracę) zapewnić bezpieczne i higieniczne warunki odbywania stażu/ praktyki i w razie potrzeby środki ochrony indywidualnej.
-
wymagania
Staż jest przeznaczony dla osób bezrobotnych, kieruje na niego starosta. Mimo że mówimy o praktykach absolwenckich, nie należy ich kojarzyć wyłącznie z osobami, które mają tytuł licencjata czy magistra. Z tej formy zdobywania doświadczenia zawodowego mogą korzystać wszyscy, którzy ukończyli co najmniej gimnazjum i w dniu rozpoczęcia praktyki mają nie więcej niż 30 lat.
-
czas trwania
Zgodnie z rozporządzeniem staż powinien trwać minimum 3 miesiące i nie dłużej niż 6. Bezrobotni, którzy nie ukończyli 30. roku życia, mogą odbywać staż przez 12 miesięcy. Umowa o praktykę absolwencką jest zawierana na okres maksymalnie 3 miesięcy. Zasada ta dotyczy także sytuacji, gdy przedsiębiorca chciałby przedłużyć np. miesięczną umowę – może to zrobić jedynie o 2 miesiące.
-
wynagrodzenie
Odbywając staż, nie otrzymuje się wynagrodzenia od firmy, ale stypendium z urzędu pracy. Ma ono wysokość 120% kwoty zasiłku dla bezrobotnych.
Praktyka absolwencka może być wykonywana zarówno nieodpłatnie, jak i za wynagrodzeniem, jednak miesięcznie zarobki praktykanta nie powinny przekraczać dwukrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę (w 2025 r. płaca minimalna to 4666 zł, czyli praktykant nie może zarabiać więcej niż 9332 zł brutto miesięcznie). Jeśli praktykant jest zarejestrowany w UP z prawem do zasiłku, nie straci go, o ile miesięczne świadczenia z tytułu praktyk nie przekroczą połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę (czyli w 2025 r. 2333 zł).
Od wypłacania wynagrodzenia zależy też sposób rozwiązywania umowy. Płatne praktyki absolwenckie można zakończyć pisemnym wypowiedzeniem z zachowaniem 7-dniowego okresu wypowiedzenia, natomiast praktyki bezpłatne – również pisemnie, ale w dowolnym czasie, bez okresu wypowiedzenia.
Czytaj także: Sztuczna inteligencja sprawdza Twoje CV
Staż absolwencki i praktyka absolwencka – najczęściej zadawane pytania:
-
Czy za staż otrzymuje się wynagrodzenie?
Nie, jeśli staż jest płatny, to przysługuje za nie stypendium stażowe z urzędu pracy, w wysokości 120% zasiłku dla bezrobotnych.
-
Czy praktyka absolwencka jest płatna?
Praktyka absolwencka może być płatna albo nie. Jeśli jest płatna, wynagrodzenie za praktykę nie może być wyższe niż dwukrotność minimalnego wynagrodzenia za pracę ustanowionego w danym roku.
