Zwierzenia w pracy – kogo obdarzyć zaufaniem? Dlaczego warto zachować ostrożność?

Pierwszego dnia w nowym miejscu jesteś zachwycony / zachwycona atmosferą w pracy. Nowy kolega lub koleżanka szybko wciągają Cię w szczere rozmowy i nim się obejrzysz, opowiadacie nie tylko swoje historie z życia, ale też – zachęcony okazanym Ci zaufaniem – zwierzasz się ze swoich problemów osobistych. Dopiero po powrocie do domu zaczynasz się zastanawiać – czy nie powiedziałeś zbyt wiele? Czy życie prywatne to właściwy temat do rozmów ze współpracownikami i kiedy warto stosować zasadę ograniczonego zaufania? Dlaczego tak często wpadamy w oversharing, czyli zbyt dużą otwartość w niewłaściwym miejscu i czasie?

Czy warto zwierzać się w pracy? 

Jak może skończyć się powyższa historia? Wszystko zależy od tego, czy zaufanie w pracy zostało właściwie ulokowane. Jeśli trafiłeś na osobę mającą dobre intencje, całkiem możliwe, że to początek głębszej, nawet wieloletniej relacji. Przyjaźń w pracy jest przecież możliwa.

Jednak prawdopodobny jest też zupełnie inny scenariusz. Następnego dnia w kuchni wszyscy współpracownicy plotkują na temat Twoich problemów. Kiedy wchodzisz do pokoju – rozmowy milkną. Kątem oka dostrzegasz uśmieszki lub współczujące spojrzenia. Czujesz się wykorzystany i mimo dobrego początku zaczynasz wręcz rozważać zmianę pracy. Jak do tego doszło?

Komu nie warto się zwierzać w pracy?

Po pierwsze osoba, która wyciągnęła od Ciebie zwierzenia, była dla Ciebie kimś obcym – w związku z tym czuje większą lojalność wobec tych pracowników, których zna dłużej, innych kolegów i koleżanek – niż wobec Ciebie. Opowiedziała im, czego udało jej się dowiedzieć na Twój temat – w końcu wszyscy są ciekawi nowego pracownika.

Mogłeś / mogłaś także trafić na prawdziwego firmowego plotkarza – kogoś nie potrafiącego zachować tajemnicy, uwielbiającego spekulować na temat innych. Przykładowo, pozostali członkowie zespołu wiedzą, że należy zachować ostrożność w rozmowie z taką osobą – jeśli nie chce się, by własne historie z życia prywatnego stały się tematem do powszechnych dyskusji przy kawie.

Ty – jako ktoś nowy – oczywiście mogłeś / mogłaś nie wiedzieć, że w rozmowie z tą osobą powinieneś / powinnaś ograniczyć opowiadanie o sobie do kilku ogólnych informacji. Plotkarz wykorzystał Twoją niepewność w nowym miejscu i wdzięczność na życzliwość, wyciągając od Ciebie jak najwięcej informacji. Co więcej, to, co Tobie wydało się neutralnym stwierdzeniem, osoba kochająca plotki mogła zamienić w soczystą, szokującą wiadomość na Twój temat, zgrabnie lawirując między prawdą a spekulacjami. 

Zwierzenia w pracy – co zrobić, kiedy powiedziałem za dużo?

Co zrobić, kiedy Twoje problemy już są na ustach współpracowników i szefa? Nie cofniesz czasu i nie wymażesz informacji z pamięci innych. Należą Ci się jednak wyjaśnienia i prawdopodobnie przeprosiny ze strony plotkarza, któremu dałeś / dałaś się wykorzystać. Doprowadź do konfrontacji.

Nie unikaj też pozostałych osób, nawet jeśli czujesz wstyd. Warto się przełamać i postarać się zbudować zdrowe relacje z ludźmi, z którymi pracujesz. Bierz udział w lunchach, proś o pomoc, pytaj i zagaduj. Pokaż, że jesteś w stanie poradzić sobie z osobistymi emocjami, zachowywać profesjonalizm. Możliwe, że szybko otrzymasz wsparcie ze strony pozostałych członków zespołu. 

Dlaczego zwierzamy się w pracy?

Niektórzy są zdania, że przestrzeń zawodowa to nie miejsce na opowiadanie o życiu osobistym. Ograniczają rozmowy z koleżankami i kolegami z pracy do kwestii związanych z wykonywanymi zadaniami w czasie pracy. Oczywiście zawsze pojawia się przestrzeń do tzw. small talków. Pogawędki w czasie przerw czy dyskusje na spotkaniach integracyjnych są ważne, ponieważ pozwalają obniżyć stres, a także zbudować zaufanie.

Niemniej często nawet tego typu konwersacje pozostają w sferze tzw. neutralnych tematów: rozmów o pogodzie, korkach, wydarzeniach sportowych, wydarzeniach kulturalnych, filmach, serialach, książkach i innej rozrywce, psach, kotach i innych zwierzakach domowych, urlopach, podróżach, modzie, motoryzacji, bieżących wydarzeniach (choć niekiedy tematy polityczne traktowane są już za zbyt osobiste, bo dotykające prywatnych poglądów).

W miejscu pracy, w którym spędzamy dużą część naszego życia, często pojawia się potrzeba pogłębienia relacji. Gromadząc wspólne doświadczenia, razem stawiając czoła różnym przeciwnościom i realizując wspólne cele, poznajemy charakter kolegi czy koleżanki z pracy, dowiadujemy się też nieco więcej o jej postawie życiowej, priorytetach, słabościach czy obawach. To, w jaki sposób współpracownik zachowuje się wobec innych, jak realizuje swoje zadania, świadczy o jego / jej cechach osobowości, przekonaniach czy wartościach, jakimi się kieruje. Widzisz , jak reaguje na stres, czy docenia innych, czy jest osobą egoistyczną, a może zawsze pomaga i tłumaczy trudne zagadnienia stażystom. Czy przestrzega procedur, czy ma do nich lekceważący stosunek, czy dba o narzędzia pracy, a może jest osobą roztrzepaną, mającą trudność w organizacji pracy, zachowaniu porządku w dokumentach itp. Jednocześnie w ten sam sposób dajemy poznać siebie. To całkiem naturalne, że im bardziej zaczynamy kogoś lubić i mu ufać, tym chętniej odsłaniamy siebie i dajemy poznać się także z prywatnej strony. 

Jednak zwierzenia z pracy mogą mieć też inne podłoże. Kiedy zmagamy się z poważnymi problemami w życiu osobistym, pozostajemy w dużym stresie i nie znajdujemy w bliskich osobach z rodziny bądź grona przyjaciół wsparcia, jakiego potrzebujemy, zaczynamy szukać go gdzieś indziej. Wówczas potrzeba obniżenia napięcia, znalezienia zrozumienia może być tak silna, że proste sygnały uprzejmości możemy nadinterpretować jako zaproszenie do zwierzeń. Desperacko poszukując powiernika, kogokolwiek życzliwego, kto zechce nas wysłuchać, możemy wpaść w pułapkę i obciążyć swoimi prywatnymi sprawami osobę, która wcale nie jest gotowa na to, by ich wysłuchać i uznaje to za niestosowne – albo co gorsza, która uzna je za świetną historię do opowiadania innym w czasie lunchu. 

Jeśli chcesz się zwierzyć z prywatnej sprawy, szczególnie bardzo osobistej czy bolesnej, zastanów się, co Tobą kieruje, a także czy masz podstawy by sądzić, że Twój sekret będzie u danej osoby bezpieczny.

Zasada ograniczonego zaufania – dlaczego warto ją zachowywać w relacjach w pracy?

Jak postępować, by nie wpaść pułapkę? Do nowego zespołu warto wkroczyć z otwartą głową i życzliwością. Pamiętaj jednak, że socjalizacja w pracy to dość długotrwały proces. Minie trochę czasu, nim lepiej poznasz współpracowników, hierarchię w firmie, odkryjesz, w jaki sposób postępować w danej sytuacji, w relacjach z konkretnymi ludźmi. Z kim lepiej nie poruszać pewnych tematów, kto jest obrażalski, a kto zawsze chętnie Ci pomoże. Dlatego na początku warto kierować się szczerością w kontaktach, ale i zasadą ograniczonego zaufania. Co to oznacza?

Po pierwsze nie kłam na swój temat, nie ubarwiaj życiorysu. Prawdopodobnie szybko zapomnisz, co powiedziałeś danej osobie, innemu koledze w pracy powiesz co innego – w efekcie szybko dostaniesz łatkę kłamczucha, osoby nie do końca godnej zaufania.

Po drugie stawiaj granice. Nie masz obowiązku odpowiadać na wszystkie pytania nowych kolegów i koleżanek. Jeśli jakiś temat Cię krępuje lub wydaje Ci się niestosowny, po prostu uprzejmie powiedz, że nie chcesz o tym mówić.

Po trzecie zaczekaj ze zwierzeniami do czasu, aż poznasz kogoś trochę lepiej. Zostaw zwierzenia dla przyjaciół, osób, którym naprawdę możesz zaufać.

Zwierzenia w pracy:

• Zalety:

  • zacieśnianie więzów z kolegą / koleżanką z pracy, dzięki czemu znajomość zawodowa może przerodzić się w przyjaźń,
  • pogłębienie relacji społecznych w grupie i w efekcie zwiększenie poczucia przynależności i bezpieczeństwa,
  • obniżenie stresu, poczucie ulgi, 
  • uzyskanie dobrych rad od zaufanej osoby,
  • większa satysfakcja i przyjemność z pracy w przyjaznym środowisku, 
  • większe przywiązanie do miejsca pracy.

• Wady

  • wymieszanie życia zawodowego i osobistego może prowadzić do stresu i kłopotliwych sytuacji, 
  • ryzyko zwierzenia się plotkarzowi lub osobie, która wykorzysta daną informację przeciwko nam, 
  • ryzyko zbyt szybkiego opowiadania o swoim życiu osobistym, co może być krępujące dla drugiej osoby, 
  • poczucie naruszenia własnej prywatności, gdy zwierzenia są wymuszane przez innych, 
  • spadek efektywności i stres spowodowany źle ulokowanym zaufaniem, plotkami i wykluczeniem z grupy.