Zdarzyło Ci się wybuchnąć niekontrolowanym śmiechem albo uronić więcej niż kilka łez wzruszenia w miejscu pracy? Okazywanie silnych emocji w sytuacjach zawodowych może być problemem. Przełożeni oczekują od podwładnych profesjonalizmu, a to oznacza zwykle trzymanie emocji na wodzy, kierowanie się wiedzą i rozumem, a nie odczuciami. Czym jest nadwrażliwość emocjonalna i co można zrobić, by nie utrudniała życia zawodowego?
Nadwrażliwość emocjonalna – na czym polega?
Wysoka wrażliwość emocjonalna to nie zaburzenie – uznawana jest za cechę charakteru, nieprzypisaną przy tym do żadnego typu osobowości, przykładowo nadwrażliwi emocjonalnie mogą być zarówno introwertycy, jak i ekstrawertycy. W społeczeństwie, w którym źle widziane jest publiczne manifestowanie emocji (np. w Japonii), nadwrażliwość emocjonalna może być postrzegana jako wada albo słabość. Te negatywne konotacje nie muszą być obecne w kulturach, w których emocjonalne reakcje nie są czymś nadzwyczajnym (np. we Włoszech). Duża wrażliwość emocjonalna to po prostu zdolność do intensywnego przeżywania stanów emocjonalnych, często związana z ich uzewnętrznianiem.
Osoby nadwrażliwe emocjonalnie odczuwają różne bodźce intensywniej niż inni. Mają bardzo dobrze rozwiniętą empatię, są wyczuleni na krzywdę i skorzy do pomocy cierpiącym lub doświadczającym niesprawiedliwości. Z drugiej strony sami mogą odbierać nawet nieco podwyższony ton u rozmówcy jako krzyk i atak na siebie. Ludzie nadwrażliwi zwykle źle czują się zatem w tłumie, hałasie, gdzie bombardują ich bodźce, a więc emocje stają się jeszcze bardziej intensywne.
Czytaj także: syndrom poniedziałku.
Wrażliwość emocjonalna w pracy – jaki ma wpływ?
Okazywanie emocji w miejscu pracy może – choć nie musi – być odbierane negatywnie. Wiele zależy od kultury organizacji zakładu pracy oraz branży. Są zawody, w których empatia i wrażliwość pomagają w realizacji zadań. Dobrze sprawdzają się np. w profesjach artystycznych i pokrewnych (np. grafik komputerowy, dziennikarz, kurator sztuki, dyrektor kreatywny, architekt wnętrz), w zawodach medycznych, a także w pracy ze zwierzętami, w fundacjach i organizacjach dobroczynnych.
Ludzie z nadwrażliwością emocjonalną mogą z kolei gorzej radzić sobie w zawodach wykonywanych pod silną presją, stresujących. Nie przekreśla to oczywiście kariery, muszą jednak włożyć więcej wysiłku w poprowadzenie ścieżki zawodowej, jeśli wiąże się ona z dużym stresem.
Osoby nadwrażliwe są też skłonne do wyolbrzymiania reakcji innych i szczególnie wyczulone na krytykę, którą mogą odbierać osobiście, jako atak na nich, a nie wyrażenie negatywnej opinii np. na temat części projektu, nad którym pracują. Trudności z przyjmowaniem konstruktywnej krytyki mogą także prowadzić do zamknięcia się w sobie, lęku przed wyrażania swojej opinii np. w czasie spotkań służbowych. Dodatkowo nadwrażliwych emocjonalnie często cechuje perfekcjonizm, stawianie sobie bardzo wysokich wymagań (i jednocześnie o wiele większa wyrozumiałość dla innych).
Nadwrażliwość emocjonalna to nie wada. Nie należy mieć z jej powodu poczucia winy ani postrzegać tego jako mankament. Zdolność do intensywnego odczuwania otoczenia to coś, co warto w sobie doceniać, a także akceptować u innych.
