Styl liberalny - co to jest?
W każdym większym przedsiębiorstwie panuje hierarchia pracowników. Przywiązuje się dużą wagę do organizacji zarządzania, ponieważ to, w jaki sposób przełożony/kierownik pracuje ze swoją grupą, ma znaczący wpływ na efektywność przedsiębiorstwa.
W związku z różnymi sposobami zarządzania pracownikami wyróżniono style kierowania. Kryterium głównie opiera się na relacji między przełożonym a grupą, którą zarządza, jak bardzo stanowiska się przenikają i w jaki sposób osiągane są cele. Jednym z najbardziej popularnych klasyfikacji jest podział na trzy style kierowania pracownikami: styl autokratyczny, demokratyczny i liberalny.
Styl autokratyczny to monopol odpowiedzialności i decyzyjności przełożonego. Kierownik wydaje polecenia i żąda od pracowników konkretnych efektów. Drugi stylem jest styl demokratyczny, w którym pracownicy słuchają przełożonego, a przełożony słucha pracowników. Panuje współpraca między hierarchicznymi stanowiskami i wspólnie wypracowuje się rozwiązania.
Bardzo ciekawym zjawiskiem jest liberalny styl kierowania. Bo liberalizm to z jednej strony zaprzeczenie kierowania. Przełożony takiej grupy zostawia prawie całkowitą swobodę pracownikom i nie ingeruje w ich działania.
Liberalny styl kierowania - charakterystyka
W przypadku liberalnego stylu kierowania personelem charakterystyczne jest to, że tak naprawdę to pracownicy rozdzielają między sobą zadania i sami organizują swoją pracę. Kierownik ingeruje tylko wtedy, kiedy jest o to proszony. Jednak z reguły nie udziela się w zadaniach realizowanych przez zespół, nie ocenia pracowników. Nie podejmuje decyzji związanych z pracą zespołu.
Liberalny styl kierowania grupą - wady i zalety
Liberalny styl kierowania niesie ze sobą wiele zagrożeń. Grupa pozostawiona bez kontroli może nie przykładać się do realizacji celów. Nie ma motywacji do działania. Zatem efektywność działania takiego zespołu będzie bardzo niska.
W przypadku długotrwałego działania liberalnego kierownika może wykształtować się dezorganizacja oraz brak zaufania do projektu i zespołu.
Taki styl kierowania w firmie może jednak przydać się w przypadku, kiedy będzie szukało się w grupie „naturalnego lidera”. Kierowanie nieingerująca może przyczyniać się do wzrostu komunikacji między współpracownikami. W zespole pozostawionym samemu sobie, w którym jednak będzie panowała wola do osiągnięcia konkretnych efektów, może pojawić się osoba przejawiająca tendencje przywódcze.
Sprawdzi się również w mniejszych grupach, w których nastawienie na cel całego zespołu będzie silne i każdy będzie indywidualnie starał się realizować powierzone zadanie.
