Każdy pracownik na etacie jest obowiązkowo ubezpieczony w ZUS-ie i w razie choroby, ma prawo wziąć zwolnienie. Co jednak w sytuacji, gdy niedyspozycja się przedłuża i po zakończeniu trwania zwolnienia wciąż nie jest się w pełni zdolnym do powrotu do służbowych obowiązków? Ile wynosi maksymalna długość zwolnienia lekarskiego? Jaki zasiłek przysługuje w tym czasie?
Zwolnienie lekarskie: czas trwania
O długości zwolnienia lekarskiego zawsze decyduje lekarz. W przypadku długotrwałych niedyspozycji warto znać maksymalne okresy zasiłkowe, czyli czas, w którym otrzymuje się świadczenie podczas przebywania na zwolnieniu. Zgodnie z art. 8. Ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa:
Zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 – nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży – nie dłużej niż przez 270 dni.
Jeśli jednak został wykorzystany okres zasiłkowy, a kolejne zwolnienie lekarskie jest potrzebne, pracownik może wciąż pobierać zasiłek. Jeśli jest niezdolny do pracy, ale wg lekarza orzecznika ZUS dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności, to przez 12 miesięcy pracownik może korzystać ze świadczenia rehabilitacyjnego. Zwolnienie lekarskie powyżej 182 dni nie oznacza zatem utraty środków.
Długotrwałe zwolnienie lekarskie a wysokość zasiłku chorobowego
Zacznijmy od tego, że na początku za zwolnienie lekarskie pracownikowi należy się nie zasiłek chorobowy, a wynagrodzenie chorobowe finansowane ze środków pracodawcy. Zgodnie z art. 92. Kodeksu pracy przysługuje ono za okres czasowej niezdolności do pracy trwającej łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego, a w przypadku pracownika, który ukończył 50. rok życia – do 14 dni. Po tym okresie (od 34. lub 14. dnia) świadczenie wypłaca ZUS. Czas pobierania wynagrodzenia chorobowego wlicza się – razem z czasem pobierania zasiłku – do okresu zasiłkowego.
Wysokość zasiłku (także wynagrodzenia chorobowego) zależy od przyczyny niezdolności do pracy i w większości przypadków to 80% podstawy wymiaru (czyli miesięcznego przychodu). Wyjątki stanowią:
- 70% podstawy wymiaru – okres pobytu w szpitalu,
- 100% podstawy wymiaru (również za czas spędzony w szpitalu) – jeśli niezdolność powstała:
– wskutek wypadku w pracy lub w drodze do pracy,
– w czasie ciąży,
– z powodu poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów.
Pracownicy, którzy ukończyli 50. rok życia, za pobyt w szpitalu przypadający od 15. do 33. dnia niezdolności do pracy w roku kalendarzowym mają prawo do zasiłku chorobowego w wysokości 80% podstawy.
Gdy okres zasiłkowy dobiegnie końca, a lekarz zdecyduje się wystawić kolejne zwolnienie, pracownikowi będzie przysługiwało świadczenie rehabilitacyjne w wysokości:
- 90% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego w pierwszych trzech miesiącach,
- 75% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego w kolejnych miesiącach.
Zwolnienie lekarskie w ciąży uprawnia do świadczenia rehabilitacyjnego w wysokości 100% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego.
Przerwa w zwolnieniu lekarskim a zasiłek chorobowy
Jak zostało wspomniane, okres zasiłkowy może trwać maksymalnie 182 lub 270 dni w ciągu roku. Jeśli nie ma przerwy, a pracownik bierze kolejne zwolnienia, także z powodu różnych schorzeń, nalicza się jeden okres. Gdy pracownik wyzdrowiał, jednak w terminie do 60 dni wziął kolejne zwolnienie z tego samego powodu, co poprzednio okres zasiłkowy się nie przerywa. W przypadku innego schorzenia rozpoczyna się natomiast nowy okres zasiłkowy.
